Na bijna 24 uur reizen zijn we afgelopen donderdag dan eindelijk in Quito aangekomen. Het reizen ging prima en na het invullen van zes formulieren mochten we in Atlanta en Quito door de douane. Atlanta is trouwens het drukste vliegveld in de VS, maar saai dat het is! Amsterdam is een stuk moderner en er is veel meer te zien dan in Atlanta.

Maar goed, donderdagavond kwamen we om kwart over 10 `s avonds in Quito aan en werden we netjes door het hostel opgepikt met een busje. Op het vliegveld sprak een Canadese ons aan met de vraag of we al een hostel hadden. Wij hadden dat al van tevoren geboekt en aangezien zij nog niks had, besloot ze mee te rijden naar ons hostel. In de taxi kwamen we er achter dat zij vloeiend Spaans sprak, omdat ze al twee jaar in Quito had gewoond. Wij verstonden er dus helemaal niks van toen ze tegen de chauffeur begon te ratelen. Maar goed dat Spaans komt wel, met Engels zullen we ons ook wel kunnen redden, dachten wij. Niet dus, op straat en in restaurantjes proberen we ons nu met ons hakketakken Spaans te redden, maar erg ver komen we niet. Dus we kijken al uit naar dinsdag om met de lessen te beginnen, zodat we eindelijk eens normaal kunnen antwoorden als mensen vragen wat we willen eten, drinken of waar we vandaan komen.

Het hostel is trouwens prima, we hebben een eigen kamer met badkamer en alles ziet er goed uit. Het is alleen niet zo heel spannend in het hostel, weinig jongeren en ´s avonds zie je na 8 uur niemand meer. Erg jammer en daarom willen we deze week switchen naar een hostel waar het gezelliger is met hopelijk meer jongeren in plaats van de 50+`ers die hier rond lopen.

De afgelopen dagen hebben we Quito een beetje verkend en wat rond geslenterd door de stad. Quito is echt ontzettend groot en vooral het oude centrum is heel mooi. Er zijn heel veel kerken en kloosters en we zijn bij een aantal naar binnen geweest. Eten is trouwens ontzettend goedkoop en een lunch heb je al snel voor 2 dollar per persoon. Verder is het best leuk om af en toe op een bankje te gaan zitten, om te kijken wat er allemaal voorbij komt. Iedereen bekijkt ons ook van top tot teen, waarbij vooral de schoenen erg interessant blijken te zijn. Vraag me niet waarom, want we lopen allebei op all-stars. Vandaag werden we trouwens voor de zoveelste keer verbaasd, toen een vrouw voorbij kwam die al lopend haar baby borstvoeding gaf.

Midden in Quito is een berg met daarop een beeld van de heilige maagd van Quito en het leek ons wel een leuk idee om Quito eens van boven af te bekijken. In de Lonely Planet stond dat de trappen de berg op berucht waren vanwege zakkenrollers, maar we wilden dat eerst wel eens even zelf zien, voordat we met een taxi naar boven zouden rijden. We waren tot onder aan de trap gelopen en de buurt begon al wat stiller te worden en de huizen en straten zagen er al wat minder verzorgd uit. Toch maar kijken besloten we, we kunnen altjd nog omkeren. We hadden nog geen twintig treden gelopen of een vrouw sprak ons al aan in het Spaans. Wij verstonden haar natuurlijk niet helemaal, Marco dacht dat ze zei dat het koud was boven op de berg en ik dacht dat ze zei dat het gevaarlijk was om via de trappen te gaan. Dus besloten we maar om terug te gaan en een taxi te nemen. Op de weg terug, gingen we bij een pleintje even zitten om wat te drinken, maar dat was maar van korte duur want we zaten nog niet of er kwam al een ander vrouwtje aan die ons waarschuwde dat het gevaarlijk was om daar te gaan zitten. Van nu af aan geloven we dus ook maar wat er in de Lonely Planet staat en zijn we maar gewoon met de taxi de berg op gereden om over heel Quito uit te kijken.

Gisteravond zijn we trouwens maar eens het nachtleven van Quito wezen verkennen. Bleek dat het gister Halloween was en iedereen verkleed rond liep, behalve wij. Uiteindelijk hebben we ons een paar uurtjes vermaakt in een cafe waar we konden poolen en 3 liter bier voor 11 dollar konden drinken. Marco is trouwens nog steeds geschokt door alle oude Westerse mannen die je overal ziet met jonge Ecuadoriaanse meisjes.

Dinsdag begint eindelijk de Spaanse les en dan kunnen we eindelijk zelf eens met die meisjes gaan praten. Marco wilde ze gaan overtuigen dat het stom is dat ze zo hun geld verdienen, maar dat zal niet veel uitmaken.

De foto´s staan trouwens op onze flickr account: FOTO`S