Waar te beginnen.. De afgelopen twee weken hebben we zoveel dingen gedaan en mee gemaakt dat er gewoon geen beginnen aan is. Onze Spaanse lessen zijn trouwens sinds vrijdag afgelopen en om nou te zeggen dat we een goed woordje Spaans spreken, nee. We kunnen ons redden in een restaurant, de taxi chauffeurs begrijpen waar we vandaan komen en hoe lang we blijven, maar heel veel verder komen we niet. Op zich jammer, maar we kunnen ons prima redden als we echt iets nodig hebben en met veel geduld is het mogelijk om simpele gesprekjes te houden. De Spaanse lessen zijn overigens niet voor niks geweest, want we hebben heel veel leuke mensen ontmoet, waar we een paar avonden mee zijn uitgeweest. Het idee dat je ver van huis bent wordt trouwens snel te niet gedaan door de tientallen Duitsers die er op school zitten; er is gewoon geen ontkomen aan. Blijkbaar komen ze hier allemaal heen om Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen. Ze hadden eigenlijk beter naar Engeland te kunnen gaan, want het Engels van de meesten is dramatisch.

Het weekend van 7 & 8 november zijn we naar Latacunga geweest voor het fiesta de Mama Negra. Elk jaar wordt er een feest gegeven voor degene die het meest voor de stad heeft betekent en die mag dan als een dikke negerin door de stad paraderen. Het idee komt van een Afrikaanse vrouw die jaren geleden heel veel voor de stad heeft betekent. Klinkt heel leuk, maar jammer genoeg waren wij zaterdagochtend zo brak dat we te laat vertrokken en heel de optocht gemist hebben. We kwamen om 2 uur 's middags aan in Latacunga en zagen tijdens de lunch de optocht op tv, die om 12 uur al afgelopen bleek te zijn. De lunch was trouwens een verhaal apart, want kippensoep is hier blijkbaar niet altijd zoals wij die in Nederland kennen. Na een paar lepels soep en eens flink over de bodem schrapen, bleek dat er bij mij een kippenpoot in zat en bij Marco een hele kippenkop. De soep was daarna ook niet zo heel smakkelijk meer. Na de lunch zijn we nog een uurtje door de stad gaan wandelen en het bleek overal feest te zijn. Dronken jongeren, meiden die je aangapen en zelfs proberen te zoenen! De busrit terug was ook een groot festijn van dronken jongeren en aangezien wij nog brak waren van de vorige avond, was het even wennen.
De zondag hebben we samen met wat vrienden van school doorgebracht in de hot springs van Papallacta en dat was heerlijk. Natuurlijke bronnen van warm water (+/- 35-40 graden) waar je de hele dag in kan relaxen. De busrit erheen duurde 3 uur maar was het zeker waard, omdat we toen pas echt zagen hoe mooi de Andes is.

Vorige week was onze laatste week Spaans en de dagen begonnen meestal rond een uurtje of half 9, als de lerares op tijd was. In de meeste gevallen was ze later, omdat er of minimaal 2 ongelukken gebeurd waren of er was iets met de kinderen. Bij de andere leraren bleek het niet veel anders te zijn, en de mooiste smoezen worden er hier verzonnen. De middagen hebben we meestal gevuld met wat huiswerk, voetbal wedstrijden tegen de leraren en ´s avonds uit met de andere studenten.

Afgelopen weekend zijn we samen met een een Amerikaanse vriend van school naar Baños geweest. Een plaatsje 3,5 uur rijden van Quito en zeker de moeite waard. We hebben daar op zaterdagmiddag op quads gereden en de zondag op mountainbikes gereden. We hadden gehoord dat het de moeite waard was om van Baños naar Puyo te rijden op mountainbikes en dat het maar 50 kilometer zou zijn en vooral bergafwaards. Nou dat viel vies tegen; uiteindelijk hebben we 7 uur gefietst en waren we helemaal op toen we eindelijk in Puyo aankwamen. Dat alleen maar bergafwaarts was ook niet helemaal waar, want sommige stukken waren zo zwaar dat Mat (de Amerikaan) en ik, maar gingen lopen. Marco als echte bikkel bleef natuurlijk op de fiets zitten. De tocht was wel geweldig en er waren stukken bij dat je met je fiets op je schouder een riviertjes over moest steken. De maandagochtend hebben we ons nog een ochtendje vermaakt met het abseilen van watervallen. De hoogste was 30 meter en midden in de jungle. Het begon trouwens al goed, nadat ik bijna de arm brak van onze gids bij de eerste afdaling. Gelukkig kon hij er wel om lachen en hebben we verder alleen genoten en mooie afdalingen gemaakt.

Tot slot hebben we gister een berg vlakbij Quito van ruim 4700 meter beklommen. Het was een gokje of we het aankonden om op zo'n hoogte te klimmen, maar het bleek geen probleem te zijn. In totaal duurde het drie uur om helemaal naar boven te klimmen, maar het was elke seconde waard. Het uitzicht vanaf boven was fenomenaal en het idee dat je zo'n berg hebt beklommen is super. We zijn daarom van plan om nog wat hogere bergen te beklimmen en we hebben er al een aantal in Peru en Bolivia gevonden van 6500 meter en hoger. ;)

De foto's en video's laten nog een weekje op zich wachten, want we moeten nu eerst Marco zijn verjaardag gaan vieren! Morgen vertrekken we voor 8 dagen naar de Galapagos en we als we terug zijn zullen we een dagje foto's en video's gaan uploaden.