Na het laatste reisverhaal over de Galapagos hebben we inmiddels meer tijd in bussen doorgebracht dan ooit tevoren. Maar laten we maar beginnen bij de dag dat we terug kwamen van de Galapagos; de dag dat Marco het laatste reisverhaal schreef. Die dag hebben we overigens 7 uur in het internetcafé doorgebracht, omdat het uploaden van een foto toch minimaal 5 minuten duurt en een kort filmpje al bijna een uur.

Voordat we naar de Galapagos gingen hadden we al met John afgesproken dat we daarna met hem zouden gaan reizen richting het strand en Peru.We besloten om op zaterdag naar Canao te gaan, een plaatsje aan de kust, om te gaan surfen. Toevallig belde Matt de vrijdag voordat we zouden gaan om te vragen wat onze plannen waren en uiteindelijk vertrokken we zaterdag met z´n zevenen richting Canao. En een busreis is natuurlijk geen busreis zonder een flinke kater van de vorige avond. Vantevoren hadden we verschillende mensen gevraagd hoe lang het ongeveer was met de bus naar Canoa. Google Maps zegt 250 km en de meeste mensen hadden het over een reistijd van 5 tot 8 uur. Wij gaan natuurlijk altijd uit van het gunstigste en hoopten dat we tegen 2 uur wel op het strand van Canao zouden liggen. Uiteindelijk was het 8 uur ´s avonds voordat we eindelijk eens in Canao aankwamen en hadden we zo´n 10 uur in de bus doorgebracht.

Na onze ervaringen met bussen de afgelopen week, schatten we dat een bus in Ecuador gemiddeld zo´n 35 km per uur aflegd en je nooit langer dan 5 minuten aaneengesloten in beweging bent. Ten eerste zijn de wegen in zeer slechte conditie, wat hard rijden sowieso onmogelijk maakt en ten tweede staat er minimaal om de km wel iemand die er in wil of er wil iemand uitstappen. Waarbij de bijrijder eruit moet om te helpen met de kippen en varkentjes die het laadruim in moeten. Vervolgens stopt de bus chauffeur zelf ook geregeld om boodschappen te doen of wat te eten te gaan halen. De meeste tijd in de bussen brengen we door met het lezen van een boek, als de weg niet te hobbelig is ennaar buiten staren. Het is ongelofelijk maar je kan zomaar een paar uur naar buiten staren, zonder dat je echt oplet wat je ziet. Slapen is nagenoeg onmogelijk, omdat de weg tussen bergen slingerd en je dus nooit stil ligt in je stoel.

Maar goed, om terug te komen op Canao. het dorpje is heel klein, maar juist op het moment dat wij er waren, was het jaarlijkse 3-daagse fietsain het dorp.Midden in het dorp was een soort van braakliggend terrein waar een podium was gebouwd en de miss verkiezingen werden gehouden.Om het terrein stonden kraampjes waar hete sinaasappelsap met drank werd verkocht, (ben de naam van het drankje vergeten), bier en koude patat met kip. Op de vraag waar de wc´s waren, kreeg je trouwens rare blikken, want dat bleek een schutting te zijn aan de zijkant van het terrein. Canao is echt een surfersdorpje, waar buitenlanders wonen die een bar of hotel hebben en meer dan de helft van de bevolking niks lijkt te doen. Het hotel waar wijsliepen werd gerund door Mexicanen en hun Engelse vrouwen en goed georganiseerd was anders. Dit bleek uiteindelijk wel in ons voordeel omdat de rekening ongeveer een derde goedkoper was dan dat hij hadmoeten zijn.Wij hebben het surfen ook twee dagen geprobeerd op longboards, wat best pittig bleek te zijn, omdat je na het peddellen richting de golven al zo moe bent, dat je niet eens genoeg kracht hebt om je zelf omhoog te duwen en te gaan staan. Het is wel gelukt om een aantal keren te surfen op een golf, maar vergeleken met de echte surfers stelt het niks voor wat wij doen met een board dat twee keer zo groot is als die van hen. Jammer genoeg was het weer niet veel bijzonders, droog maar bewolkt, dus besloten we na 3 dagen om verder te reizen. Wij tweëen en John vertrokken richting Riobamba en de rest ging terug naar Quito, omdat zij weer Spaanse lessen hadden.

Dat was het moment waarop we beseften dat we nu toch echt aan het reizen zijn. In Quito kenden we zoveel mensen dat onze vlucht terug vanaf de Galapagos bijna een vlucht terug naar huis leek. De feestjes zullen we missen, maar vanaf nu gaan we wel weer veel meer zien.De reden waarom we naar Riobamba gingen is omdat er eenspeciaal treintje vertrektdie een berg oprijdt die de Devils´ Nose wordt genoemd. Een hele steile helling, die een spectaculaire rit zou moeten opleveren.De rit met de bus naar Riobamba was weerdolle pret en na 15 uur, kwamen we in Riobamba aan. Deze keer hadden we ons gelukkig wel wat beter voorbereidt en eten engenoeg drinken meegenomen.

Riobamba wastegen de verwachting innog best een grote stad en best mooi vergeleken metwat wegewend waren. De treinrit bleek helaas alleen al volgeboekt te zijn voor de komendemaand, maar we hadden wel de optie omop te stappen in Alausi en alsnog het mooiste stuk van de rit te doen.Omdat de trein alleen op maan-, woens- en vrijdagen rijdt besloten we eerst nog een dagje langer in Riobamba te blijven en hebben Marco en ik nog een stukje van de Chimborazo beklommen;een berg van 6300 m met eeuwige sneeuw. Wij zijn maar tot 5000 m gegaan, maar toch weernet een stukje hoger dan de berg in Quito. Zo goed voorbereidtals wij altijd zijn, hadden we natuurlijk niet echt nagedacht over het feit dat het op 5000 m misschien ook al redelijk koud kon zijn. De omgeving was super mooi en aangezien we er om half 7 ´s ochtends waren, hebben we ook nog een hoop lama´s gezien.

´s Middags vertrokken we richting Alausi om daar de volgende dagde trein te nemen. Alausi was echt een gat vergeleken met Riobamba en op de Chinees en de poolbar na was er niks te doen. Maar de enige reden dat we daar natuurlijk waren was om de volgende dag de trein te nemen. De volgende ochtend stonden we netjes om 11 uur bij het treinstation om de kaartjes te kopen, bleek dat er een kleine lawine was geweest, waardoor de trein niet reedt. Kortom, 3 dagen gewacht op een treintje dat niet ging en 15 uur extra in de bus gezeten. Om daar maar niet te lang over na te denken, besloten we om maar gelijk met de bus naar Cuenca te rijden.

In de bus ontmoetten we een duits meisje (lees: vrouw, 26 jaar), Marion, die besloot om met ons naar een hostel te zoeken. Het hostel waar we terecht kwamen was op ons na helemaal leeg,dus voor 6 dollar kregen we allemaal een tweepersoonsbed. :) Cuenca is een heel mooi stadje, geroemd om de architectuur en vele kerken. De eerste dag hebben weeen museum bezocht waar ze verschrompelde mensenhoofden hadden.Twee stammen in Ecuador kookten vroegerhoofdenvan hun tegenstanders waardoor zeverschrompelden en ze uiteindelijk als een soort van troffeëen werden opgehangen. Best indrukwekkend om te zien en het is een raar gezicht als je van die kleine mensen hoofdjes ziet.

Vlakbij Cuenca ligt Incapirca, de belangrijkste Inca ruines van Ecuador. Om alvast een voorproefje tekrijgen van Peru besloten we daar afgelopen zondag heen te gaan. Volgens de Lonely Planet was de toegangsprijs 6 dollar, dus dan verwacht je wel wat. De ruines bleken helaas niet meer te zijn danwat murenvan 50cm hoog, met bordjes die aangaven dat het ene muurtje de wc was, en twee andere muurtjes langgeledende opslagplaats voor voedsel waren. Dit viel een beetje tegen, dus we hopen dat Peru toch wel wat meer te bieden heeft.

John is inmiddels zelf verder gaan reizen, omdat hij eerder in Peru moest zijn voor zijn Inca trail. We zijn nu dus met z´n drieën en sinds gisteren in Peru. Vanuit Cuenca zijn we naar Loja in Ecuador gegaan, met de bus uiteraard, en vanuit Loja naar Piura in Peru. Het passeren van de grens stelde niet meer voor dan een paar stempeltjes en het invullen van een formuliertje. De stempeltjes moet je bij drie verschillende kantoortjes halen en gelukkig wees de bus chauffeur ons op het laatste kantoortje waar je je moest registreren. Anders weet ik zeker dat we zonder registratie zo de grens over hadden gekund.

Peru blijkt trouwens nog armer dan Ecuador te zijn en dat is ook wel te zien als je stadjes binnenrijdt. Piura is een grote vuilnisbelt waar iedereen zijn afval zo langs de weg stort. Piura was gelukkig niet ons eindstation, want we zijn gelijk doorgereisd naar Chiclayo. Over de Pan-American langs de kust, waar naar buiten staren wel iets saaier is omdat de kuststrook vooral uit woestijn bestaat. Sinds gisteravond zijn we dus in Chiclayo en hebben we in totaal in de afgelopen week een uurtje of 50 in bussen doorgebracht. Daarom hebben we besloten om de komende 2-3 dagen hier te blijven en wat rond te kijkenin de sta en de tombes van Sipán te bezoeken. Vandaag hebben we wat rondgelopen en in winkels rond gekeken. Vooral het Ripley warenhuis blijkt erg in trek te zijn onder de Peruanen. De grootste attracties blijken de roltrappen te zijn, want daar zijn de meesten blijkbaar nog nooit mee in aanraking geweest. Vooral het opstappen is een hele ervaring en sommige proberen er een soort van op te springen waarbij ze bijna onderuit gaan. In Peru zijn we ook weer een beetje meer toerist dan in Ecuador en sommige meisjes beginnen spontaan te giegelen als ze langs lopen.

Voor volgende week staat er eentrekking van een paar dagen op de planning door een national park, en dan zullen we gelijk weer wat foto´s uploaden.