Ten eerste willen we iedereen natuurlijk een gelukkig nieuwjaar wensen en we hopen dat iedereen net zo´n mooie avond als ons heeft gehad. Nieuwjaar hebben wij in Cusco gevierd, de grootste toeristenstad van Peru, omdat iedereen hier heen komt voor Machu Picchu;voor Oud en Nieuw de ideale locatie.

Gisteravond zijn we eerst met Marion, die we hier weer zijn tegen gekomen, uit eten geweest. Uiteten hier in Cusco is ongeveer twee keer zo duurals in de rest van Peru, maar jammer genoeg niet twee keer zo lekker. Gelukkig was het wel twee keer zo leuk, omdat de bediening zo gestresst was dat het gewoon grappig werd. Aangezien we in een pizzeria zaten, bestelden we natuurlijk pizza, want dat zou toch wel moeten lukken. Bleek dat ze geen kaas meer hadden, geen probleem, dan maar lasagna, waar naar ons idee toch ook echt kaas op moest, maar goed het was oudjaarsavond dus dan doe je niet moeilijk. Cola´tjes erbij besteld en dan maar wachten. Na een half uur kwam de ober met de mededeling dat ze geen cola meer hadden, dus of we misschien iets anders wilden bestellen. Het kwam er eigenlijk op neer dat we of ananas sap konden krijgen of Inka Cola. Inka Cola smaakt absoluut niet naar cola; geel, zoet en de smaak van kauwgomballen. Naja als ze er na 30 minuten pas achter komen dat ze geen cola meer hebben, zal het eten ook wel lang duren. En inderdaad, we hadden gelijk, na 45 minuten kwam de soep, die je zo snel mogelijk moest opeten, omdat het zo weinig was, dat het na 2 minuten koud was. Toen ook maar gelijk gevraagd, of we nog stokbrood konden krijgen, omdat dat ook bij het menu hoorde. Die werden daarna gelijk in de oven gegooid, maar de ober vergat ze er uit te halen, dus die waren natuurlijk zwart. Dan denk je dat ze wel even nieuwe maken, maar we mochten zelf aanschouwen hoe het zwart eraf geschraapt werd. In de tussentijd verdwenen ertrouwens 10 pizza´s de oven in, allemaal met kaas. Eindelijk kwamen onze lasagnas er dan aan en werden ze in de oven gezet. Maar blijkbaar was het hout bijna op, dus werd er even een blok hout in de oven gegooid, maar dat ging met zoveel geweld, dat de as in het rond vloog en natuurlijk ook op de lasagnas belandde. De lasagnas waren verbazingwekkend genoeg welheel lekker en misschien gaf dat beetje as net die authentieke smaak.

Het klinkt misschien allemaal negatief, maar dit was wel het restaurant waar we het meeste gelachen hebben om de ober die constant heen en weer aan het rennen was, een oude man die op een soort van harp 'muziek' aan het spelen was, maar zo´n beperkt repertoire had, dat het constant hetzelfde deuntje was en alles dat mis ging met het eten.

Om kwart voor elf kwamen we dan eindelijk het restaurant uit en zijn we tot een uurtje of 1 op het plaza de armas gebleven om het vuurwerk te bekijken. Op het plaza was het super druk, maar dat weerhield de meeste er niet van om overal rotjes heen te gooien, waardoor je steeds weer mensen hoorde gillen en zag opspringen, omdat iemand het hun richting op gooide. Traditie is hier om om 12 uur met zn allen een rondje om het plaza te rennen en daar hebben wij natuurlijk ook aan mee gedaan. Daarna nog wat staan kijken en we waren eigenlijk best moe van de vorige avond enwe warenvan plan om nog een laatste drankje te doen en dan naar bed te gaan. Het laatste drankje werd alleen wat later gedronken dan verwacht, want we gingen wat drinken in een shot bar en dat ene drankje werden een stuk of tien shotjes; met de meest bizarre namen, zoals een redheaded slut, french pussy en natuurlijk de welbekende B52. Marco wilde ook nog een cock sucking cowboy proberen, maar dat klonk wel erg gay om te bestellen. Uiteindelijk ook nog met wat mensen en de barvrouw naar de discotheek ernaast gegaan en toen we om 6 uur ´s ochtends naar buiten liepen, waren we toch wel redelijkklaar om naar bed te gaan.

Maar goed voor zover Oud & Nieuw hier, na het laatste reisverhaal hebben we half Peru alweer doorgereisd en heel veel dingen gezien en gedaan. Na het laatste verhaal waren we in Huaraz, waar we een 3-daagse trekking hebben gedaan door de Corderilla Blanca. Met een groepje van zes, een gids en een 'donkey driver', drie dagen gewandeld door de wilde natuur. De eerste dag verliep wat stroefjes, omdat de gids niemand kon vinden in het dorp die bereidt was om met ezels en onze kampeerspullen te gaan wandelen vanwege kerst. De tweede dag 8 uur lang gewandeld en een pas van 4700m overgestoken, zwaar, maar het is ongelofelijk mooi als je boven in de sneeuw staat en alleen maar bergtoppen van 6000m om je heen ziet. De derde dag, de 24ste kwamen we om een uurtje of 4 terug in Huaraz en hebben we ´s avonds voor 1,5 euro ons kerstmaal gegeten bij de Chinees en om 12 uur mochten we genieten van een vuurwerk show, want met kerst steken ze hier ook gewoon vuurwerk af. De verkoop daarvan wordt trouwens niet zo streng gecontroleerd als in Nederland, 18 hoef je niet te zijn en een bunker is al helemaal overbodig. Vuurwerk wordt hier gewoon op straat verkocht in een stalletje en daar staan ze ook gerust een sigaret naast te roken.

Na Huaraz hebben we twee dagen in Lima doorgebracht, waar we vantevoren eigenlijk helemaal geen goede verhalen over hadden gehoord, maar wij vonden het best een mooie stad. Twee dagen rondgeslenterd, filmpje gekeken, kerkje bezocht en uitgerust, want na twee dagen moesten we alweer de bus in richting Ica. De eerste dag in Lima ´s avonds in een barretje gezeten met live muziek en wij waren natuurlijk de enige'gringos'. Een groot biertje bleek hier ook niet een halve liter te zijn, maar een kan van 1,5 liter.

In Ica zijn we gaan sandboarden in de woestijn. Eigenlijk niet in Ica zelf maar in een klein plaatsje ernaast, Huancachino. Een klein dorpje waar 200 mensen wonen, midden in de woestijn rondom een echte oase. Omringd door gigantische zandduinen, de ideale plaats om met een snowboard van de duinen af te scheuren. Onze gids bleek alleen niet zo´n hele goede bestuurder te zijn en na 20 minuten konden we al uistappen om te helpen de auto uit te graven. Het sandboarden zelf was wel leuk om te doen, minder snel dan snowboarden, maar wel een gek idee om in het zand te snowboarden. Alleen kwam er drie dagen later nog wel steeds zand uit je oren.

Na een dagje Ica weer de bus in om bij Nasca over tekeningen in de grondte vliegen die mensen duizenden jaren geleden gemaakt hebben. Met een vliegtuigje voor zes personen een half uurtje rond gevlogen, waarbij de piloot het vliegtuig vaak op zijn kant door bochten vloog, zodat je de tekeningen kon zien. In Nasca hadden we trouwens voor het eerst een hotel met zwembad en dat voor omgerekend nog geen 3 euro per persoon! Toen we daar binnen kwamen zagen we prijzen van 40 - 60 US dollar per kamer en wilden we eigenlijk gelijk omkeren, maar een van de gasten achter de balie riep al naar ons dat het 'mas cheaper' was. Wij waren natuurlijk wel benieuwd hoe goedkoop het dan was en hij begon met 30 soles per persoon. Wij zeiden dat het te duur was, waarop hij gelijk naar 25 ging, nadat we hem duidelijk maakte dat het nog steeds te duur was zakte hij naar 20. Dat klonk al prima voor ons, maar we waren wel benieuwd of we hem nog naar 15 konden laten zakken. In de tussentijd was hij al steeds zachter gaan praten, omdat er mensen in de lobby stonden die waarschijnlijk wel de volle prijs hadden betaald. Na overleg, bleek zelfs 15 soles haalbaar en hadden wij voor het eerst een zwembad in ons hotel, waar we de volgende dag natuurlijk goed gebruik van hebben gemaakt.

Nu zitten we dus in Cusco en morgen begint onze Inca Jungle Trail van vier dagen naar Machu Picchu. Foto´s volgen, of nog vandaag of na de Inca trail.