Liters zweet verloren, voeten met blaren, poncho aan / poncho uit, en benen met 60 bulten erop! Maar we zijn er geweest, Machu Picchu. Na het laatste verhaal zijn we aan de Inca Jungle Trail begonnen. De eerste dag mountainbiken van een berg van 4300m. Je denkt dat is vast leuk en aardig maar dat valt nog enigzins tegen! Boven op de berg aangekomen regende het en hing er een dikke mist. Geen probleem dachten wij, wij hebben een goede poncho gekocht. Deze bleek toch niet heel goed te werken aangezien het water gewoon via deonderkant vande poncho binnen kwam. Na vijf minuten zat ik dus al zeiknat op de fiets en Niels alweer in de bus! Zijn fiets had het na zo'n vijf minuten begeven want de ketting wilde er niet op blijven zitten. Gelukkig was er een andere fiets beschikbaar en kon Niels de achtervolging inzetten. De tocht verder was leuk om te doen, niet heel snel maar door riviertjes fietsen en over modderpaden maakte het toch nog wel een succes. Het enige nadeel was de lunch, wij waren de enige met korte broeken en dat hebben we geweten, we werder ongeveer opgegeten. Snel maar weer verder fietsen en het laatste stuk met de bus naar Santa Maria omdat bergop fietsen met deze mountainbikes gewoon niet te doen was.

Na het mountainbiken stond er voor de volgende dag een wandeltocht van 9 uur op het programma naar Santa Teresa en dehotsprings daar in de buurt. Na Huaraz waren we een beetje overmoedig geworden en we dachten dat het wel kon om een paar biertjes te drinken en dan daarna een dag te gaan hiken. Dat viel even vies tegen! Het is een heel ander verhaal om te moeten wandelen door de jungle met je tas met al je zooi erin op je rug. Na vijf minuten begonnen we al te zweten en toen de beklimming van 500 meter werd ingezet begon het zweet van mijn kop te gutsen! Boven aangekomen kregen we van onze gids (Antonio) Coca bladeren (jaja de beruchte bladeren waar Cocaine van gemaakt word), deze doe je in je mond en dan kauw je erop, het vocht moet je doorslikken. In tegenstelling tot Cocaine is dit niet verslavend en word het veel gebruikt tijdens het hiken,het onderdrut de honger en maat het lopen wat lichter. Of deze effecten echt tot uiting kwamen weet ik niet maar ik kan wel vertellen dat de bladeren goed bitter zijn! Maargoed, na de lunch (al 6 uur gelopen) nog maar weer eens drie uur eraan vast geplakt. Onderweg nog met een gammel kabelwagentje de woeste rivier overgestoken en toen kwamen we dan eindelijk aan bij de hotsprings! Heerlijk in het water gelegen, maar een biertje drinken was er niet bij. Zodra je op de kant kwam werd je belaagd door kleine vliegjes, Deet doet gelukkig wonderen!

De derde dag was de laatste hiking dag naar Aqua Calientes, dit is de plaats die aan de voet van Machu Picchu Mountain ligt. Deze dag moest niet zwaar worden maar omdat we de laatste drie uur van de totaal zes uur durende tocht over een treinrails moesten lopen werd het toch nog pittig. Hier ligt namelijk geen mooi paadje naast het spoor maar loop je constant over losse stenen. Aqua Calientes is geen standaard Peruviaans plaatsje maar een echte toeristen stad. Restaurants en hotels alom en hier hebben we een tijdje doorheen gelopen om vervolgens in een restaurant te eindigen. Ze hebben hier trouwens de grootste biertjes die ik in een restaurant gezien heb: 1,1 L. Daar ben je dus wel even zoet mee. Op tijd naar bed maar weer want de dag erna stond de wekker om 3:45 uur.

Bijna verslapen sprongen we onze bedden uit en vlug de wandelschoenen maar weer aan gedaan! We moesten zo vroeg eruit om de 2000 treden tellende trap naar Machu Picchu op te lopen. Dan denk je dat je de enige gek bent die de zonsopgang wilt zien maar dan heb je het mis! Zo'n 2 a 3 honderd man loopt gezellig met je mee de trap op. Boven aangekomen zwommen we alweer in het zweet en het was toen pas vijf uur 's ochtends! Bij de ingang konden we meteen in de rij gaan staan voor een stempel om Wynapicchu te mogen beklimmen. Dit is de berg die op alle foto's achter Machu Picchu ligt. Nadat we deze stempel gekregen hadden begon om zes uur de tour door Machu Picchu. De gids was belabberd wat dus vies tegen viel, in het dorp hebben we daarom maar gelijk weer een boek gekocht met meer informatie over Machu Picchu en de Inca's. Machu Picchu verder is wel fantastisch mooi, het ligt hoog tussen de bergen en met de ochtend mist ertussen gaf dit een onwijs mooi uitzicht. Het enige nadeel was wel dat de berg Wynapicchu geheel in de mist lag. Toch om tien uur maar begonnen aan de volgende 1000 treden omhoog naar de top die 400m hoger ligt. Treden is eigenlijk een groot woord voor de rotsblokken bedekt met modder! In 25 minuten waren we boven wat normaal een uur zou moeten duren en voor de tweede keer die dag was mijn t-shirt weer doorweekt. We hadden wel enorm veel geluk want toen we boven kwamen brak net de zon door en hadden we dus een perfect uitzicht over Machu Picchu de foto's spreken voor zich en zijn hier weer te vinden: FOTOS.

Om elf uur waren we weer terug in Cusco en zijn we gelijk ons bed ingedoken, helemaal kapot van een dagje Machu Picchu tussen een paar duizend toeristen.