Vorige week vrijdag hebben we dan eindelijk Cusco verlaten om op weg te gaan naar Arequipa. Nadat we terug kwamen van Machu Picchu zijn we nog een paar dagen in Cusco gebleven om wat te relaxen, films te kijken en nog wat andere dingen in de Sacred Valley te bekijken. We zijn o.a. naar Inca terrassen geweest, waar de Inca's vroeger experimenteerden met het telen van gewassen en naar een zoutwinning vlakbij. De laatste tijd kiezen we er vaker voor om tours gewoon zelf te doen, omdat het vaak goedkoper is en veel leuker om zelf dingen te regelen met locals. Toen we met de bus richting de Inca terrassen gingen, legden mensen in de bus ook van alles uit over de omgeving en we hadden ook weer hele gesprekken met de taxi chauffeur die ons daarna rond reed in het gebied. Dat rond rijden en wachten op ons als we iets aan het bekijken waren duurde in totaal zo´n twee uur en kostte ons tien euro in totaal. :)

De busrit van Cusco naar Arequipa was zoals gewoonlijk weer een rit van een uurtje tien en toen we eindelijk in Arequipa aankwamen duurde het eerst nog drie kwartier voordat we een hostel hadden gevonden voor een normale prijs. Het hostel hier is best gezellig, vol met backpackers en voor5 euro p.p. zit er ook nog een ontbijt bij. Vlakbij Arequipa ligt de Colca Canyon, de op één na diepste canyon ter wereld. De andere is 50 meter dieper en ligt 200 km verderop, maar ook in Peru. De Grand Canyon is met 1600 m dus niks vergeleken met de Colca Canyon. Het enige verschil is wel dat de Colca Canyon veel minder steile wanden heeft.

In Arequipa werden we natuurlijk weer constant lastig gevallen met tours naar de Colca Canyon, maar we hadden al besloten om nu eens een keer zonder gids te gaan trekken, omdat de Colca Canyon best goed zelf te doen is. De dag voordat we naar de Colca Canyon gingen nog even een kaart gekocht, die achteraf waardeloos bleek te zijn, en naar het busstation om een kaartje voor de volgende morgen te regelen. Jammer genoeg was het kantoor van Andaluchi bussen dicht en moesten we dus maar gokken dat ze de volgende morgen om5 uur nog plaats zouden hebben. De volgende ochtend vroeg er uit en omhalf 4 stonden wij op de bus terminal voor een dichte balie. Samen met wat lokals wachten en op een gegeven moment toch maar even vragen hoe laat de bus nou precies zou gaan. Bleek dat hij sowieso niet om 5 uur ging, maar om 6 uur. Nou goed, een uurtje extra maakt ook niet zoveel uit. Tegen zessen kwam dan eindelijk iemand die voor het bedrijf werkte en toen brak de chaos los. Iedereen begon te schreeuwen en te smeken voor een kaartje voor de bus van 6 uur en voordat we het doorhadden waren de laatste tien plaatsen die nog over waren vergeven. Omdat de persoon achter de balie door had dat wij niet echt gewend waren om te schreeuwen tegen de kaartjesverkoper vroeg hij dus zelf maar waar wij heen wilden. Wij moesten naar Cabanaconde, want vanaf daar kan je het makkelijkst de Canyon bereiken. De volgende bus vertrok alleen pas om half1 ´s middags en aangezien dat wel erg lang duurde, leek het ons een beter idee om de bus van 9 uur richting Chivay te nemen wat sowieso op de weg lag. Vier en half uur later waren we dan eindelijk in Chivay, hongerig, maar eerst maar een bus vinden richting Cabanaconde. Dat bleek de bus te zijn die om half 1 vanuit Arequipa vertrok, dus eigenlijk hadden we net zo goed kunnen wachten, maar nu konden we in ieder geval lunchen in het stadje. Tegen vieren weer terug naar het busstation en wij bleken niet de enige te zijn die naar Cabanaconde wilden. Toen de bus aankwam bleek die nog half vol te zitten met mensen die vanuit Arequipa richting Cabanaconde reisde en er moesten nog zo´n zestig mensen bij die buiten met ons stonden te wachten. Alhoewel ze vantevoren netjes in de rij gingen staan, veranderde dat al snel toen de deur van de bus open ging. Oude vrouwtjes zijn trouwens het ergst, want die proppen zich overal tussen en beginnenauw te roepen wanneer je terug duwt. Wij hadden dus geen zitplaats en mochten vervolgens twee en half uur staan. Tegen zevenen kwamen we dan eindelijk aan in Cabanaconde, wat nog geen 250 km van Arequipa af ligt. Gelukkig hebben we daar wel een heel leuk hostel kunnen vinden, waar we ´s avonds pizza hebben gegeten en een spelletje hebben gespeeld met wat Argentijnen en een Fin. Vroeg naar bed gegaan, want de volgende ochtend moesten we er om zes uur uit om aan onze trekking te beginnen.

Bij het ontbijt nog even meteen van de gasten van het hostelgepraat over decanyon en welke route het beste was en toen op pad gegaan. Eerst drie en half uur naar beneden de canyon in richting San Juan, waar we even wat hebben gedronken. Vervolgenstwee uur omhoog waarbij we door Malata kwamen; een heel klein dorpje waar we geluncht hebben. (De foto´s van het kerkje enhet plaza staan op flickr) Onderweg zijn we trouwensbijna niemand tegen gekomen en al helemaal geen toeristen. Best vet om alleen te zijn in zo´n gebied en de route vinden isbest goed tedoen. Als we een localtegen kwamen vroegen we altijd voor de zekerheid of we wel op de goede route zaten en of het nog lang lopen is. Na onze lunch in Malata zijn we nog anderhalf uur door gelopen naar een plek van waar je een mooi utzicht had over de canyon en toen anderhalf uur dieper de canyon in naar Sengalle, ook wel de oasis genoemd. Hier zijn een aantal hostels met bamboe hutjes en zwembaden met water wat uit de bergen stroomt. Daar hebben we nog even snel gezwommen voordat het donker werd en begon te regenen. Vlak na ons kwamen trouwens alle tourgroepen binnenstromen. `s Avonds bij het eten wat gesproken met wat mensen en de meesten reageerden vol verbazing dat wij zonder gids waren. Hoe kenden we dan deze plek als we hier zonder gids waren? Blijkbaar lezen zij nog minder in de Lonely Planet dan wij doen, want de canyon stond daar gewoon in beschreven.

De volgende ochtend vertrokken alle groepen alweer om 5 uur en sliepen wij tot een uurtje of 7 waarna we nog de hele ochtend in het zwembad hebben liggen dobberen in het zonnetje. `s Middags begonnen we om twee uur aan de tocht naar boven, want we moesten nog zo´n 1000 meter stijgen om weer terug te gaan naar Cabanaconde. Aangezien mij het wel leuk leek om te kijken hoe snel dat kon, ging ik voorop en was in een uur en 43 minuten terug in het hostel. Marco kwam een half uur later aan, maar was naar eigen zeggen afgeleidt door een groep Argentijnse vrouwen in bikini die hij tijdens de tocht naar boven was tegen gekomen. Wat op zichbest te begrijpen is, want de Argentijnse vrouwen die wij hier tegen komen, zijn allemaal bloedmooi en paraderen het liefst in de hot springs rond in bikini's waar zo min mogelijk stof voor is gebruikt. Wij kijken dus al uit naar Argentinië en als wij twee Argentijnen mogen geloven die we in de oasis spraken is Buenos Aires de hemel op aarde.

Het volgende verhaal zal waarschijnlijk vanuit Bolivia komen, want dat komt steeds dichterbij. De foto's van Cusco en de Colca Canyon staan weer op de site.