Ja ze leven nog!

Het was even wachten maar dan toch weer tijd een een goeie computer gevonden voor een verhaal. Het vorige verhaal kwam nog uit Peru maar inmiddels zijn we alweer een tijdje in Bolivia. Vanuit Arequipa zijn we naar Puno gegaan. Deze plaats ligt aan het titicacameer en hier hebben we de drijvende eilanden van de Uros bezocht. Die mensen leven eigenlijk gewoon op grote rietmatten die drijven in het meer. Natuurlijk weer enorm toeristisch en dan ga je natuurlijk op een originele boot nog een rondje varen. Bleek dat die boot gewoon vol zat met twee duizend frisdrank flessen! Maar het had een reden, hierdoor kon de boot vier jaar mee in plaats van vijf maanden.

Dit gezien wilden we nog een avond op een eiland slapen in het titicacameer. Dit kon op het eiland Taquile. Het was prachtig weer en je zou niet zeggen dat je op bijna vier kilometer hoogte zat. Het was warm, zonnig en met ons eigen privé strand was het goed uit te houden daar! We sliepen daar in een huisje van stro en mest en aten bij de mensen in de woonkamer. Daar ligt dan ook gewoon een matras op de grond waar het hele gezin gezellig samen op slaapt. En het gezin is dan vader, moeder en twee kinderen. Geef mij toch maar m´n eigen bed! Het eiland leek verder eigenlijk sprekend op een grieks eilandje maar dan wel een heel kleine zonder auto´s en bijna geen electriciteit.

Omdat wij natuurlijk als echte backpackers hier een beetje rond willen trekken gaan wij met de Colectivo boot (taxi voor locals) naar het eiland. Dit bleek op de terugweg een wat minder goede keuze. We vertrokken als een van de eerste boten en komen vrolijk als allerlaatste in de haven van Puno aan. Drie uur op het dak zitten en zonder de zon van de vorige dag maakte dat het best een koud ritje.´S avonds nog even op een Playstation 3 met dik flatscreen fifa gespeeld, ze zijn soms straatarm maar dit soort speelhallen zie je zelfs in de kleinste dorpjes en dan gewoon ook met kasten van tv´s!

Van Puno zijn we dan eindelijk naar Bolivia gegaan. Het oversteken van de grens duurde iets langer dan verwacht. Maar na een uur in de rij gestaan te hebben konden we dan eindelijk de brug oversteken. En daar kwam de eerste verassing, een taxichauffeur kon ons wel voor vijf euro even naar La Paz brengen. Vijf euro klinkt dan best nog duur maar als je dan ziet dat La Paz nog 120 km is word je er wel blij van. Twee uur later stonden we dan in La Paz. De stad valt wat tegen, er is niet veel te doen en het weer helpt ook al niet echt mee. Het kan wel zonnig zijn maar vaak regent het ook de hele middag. Wel hebben we hier in het Loki hostel geslapen wat een super vet hostel is met een bar en alles erop en eraan. Op 24 Januari hebben we om half 1 ´s nachts Jeroen van het vliegveld gehaald en die reist vanaf dat moment met ons mee.

De eerste test voor Jeroen kwam meteen al na twee dagen toen we de Death Road hebben gedaan. Dit is de weg waar de meeste mensen gestorven zijn en die zijn we af gaan mountainbiken. Het begon op 4700m met een heerlijk ontbijtje, not! Het was een tafeltje uitklappen en wat brood met jam eten en dat rond het vriespunt. Het mountainbiken was veel leuker dan bij machu picchu, de gids racette de berg af en het was allemaal off road. Enige nadeel was dat we zo ongeveer op elke hoek even moesten stoppen voor weer een ´vette´ foto met waterval, klif, of zomaar voor de lol. Beneden was het weer tropisch en we besloten om in het hotel met zwembad te blijven en vandaar naar Rurrenabaque te gaan.

De volgende dag dus de tocht van 18 uur richting Rurrenabaque begonnen. Voor Jeroen de eerste bus en hij had gelijk geluk! Een lekkere stinkbus, eerst nog even de bandjes aandraaien op de weg en dan lekker met 25km/h tegen de heuvels op klimmen. En dit allemaal offroad en met tropische temperaturen. Uiteindelijk waren we om half 7 de volgende dag in Rurrenabaque. Gelijk op de motortaxi naar een hostel en naar bed. Rurrenabaque ligt echt midden tussen de Pampas (soort wetlands) en de jungle. Het is er minimaal 35 graden en benauwd. Heerlijk weertje dus na de kou van La Paz!

Meteen maar een tocht naar het national park van Madidi geregeld en daar gingen we de volgende dag met de jeep naartoe. Drie uur hobbelen later kwamen we bij de soort kanoboot aan en gingen we twee en een half uur varen. Je ziet daar bijna meer dieren dan op de Galapagos: apen, schildpadden, alligators, en enorm veel verschillende vogels. En bij het kamp kwamen natuurlijk de muggen! Echt met tientallen tegelijk lekker op je zitten om je leeg te zuigen. Gelukkig veel Deet bij de hand en gewoon veel kleren aan. ´S avonds was het dan tijd om even een biertje te gaan drinken in de bar en hier begon het feest voor Niels en Jeroen. Blijkbaar hadden ze iets verkeerds gegeten want ´even naar het toilet gaan´ heeft voor hun een heel nieuwe betekenis gekregen. Een nachtje op het toilet verblijven en de volgende dag ging het gelukkig weer een stuk beter, mede door de pillen van andere reizigers.

De tweede dag stond het zoeken naar Anaconda´s op het program en die hebben we ook gevonden. Een anaconda van 1,5 meter en natuurlijk iedereen ermee op de foto. Begint hij opeens te braken en ligt er zo ook nog even een volledige rat voor je voeten! Hierna was het dan tijd voor de eerste poging om met de Pink River Dolfin te gaan zwemmen. Dit klinkt leuk maar is niet zo makkelijk, ze zijn nogal schuw en het water is meer een bak met olie. Je hand twee centimeter onder het water en hij is niet meer te zien en het ruikt ook nog eens heerlijk naar rotte eieren! De dolfijnen zijn ook al niet veel beter, ze zijn eigenlijk gewoon heel lelijk! Een soort bult op hun kop en een vin op de rug die eigenlijk meer op een verdikking lijkt. Maar het blijven natuurlijk wel grote vissen en best vet om in hetzelfde water te zwemmen. Van Piranhas en Alligators trouwens geen last, die zijn te bang voor de dolfijnen.

´S middags was het tijd om Piranhas te gaan vissen. Dit viel vies tegen omdat de rivier nu heel hoog staat en de Piranhas daardoor overal heen kunnen zwemmen. Uiteindelijk had alleen onze gids een Piranha aan de haak. De rest zat alleen maar keihard te zweten en de muggen van zich af te slaan. Die avond hadden we echter meer geluk, Negro (de gids) wist met zijn blote handen even een Alligator uit het water te vissen van ongeveer een halve meter! Niels en ik net op de foto begon dat beest onwijs te spartelen en had ik opeens alleen zijn staart nog in me hand en een bek met tanden die heen en weer slingerde. Ik gooide hem dus snel weer in het water, is die gids een soort pissig dat ik hem niet in de boot gooide! Maar daarna ving hij gelukkig nog een ´guppie´, een kleine alligater zodat Jeroen ook nog even op de foto kon.

De laatste dag was het weer dolfijnen spotten en op de terugweg kwamen we ook nog Grande Cuy tegen, een soort grote cavia. Vandaag zijn we dan terug gekomen naar La Paz. Dit met een vliegtuig wat er maar 40 minuten over deed, een stuk beter dus!

Oja, we weten niet wat het is maar achter ons schijnt alles een soort van in te storten. Op Machu Picchu zaten 2000 mensen vast door modderstromen, Puno is deels overstroomt, en in La Paz zijn een aantal huizen onder een aardverschuiving verdwenen! Maar met ons gaat lekker, als we maar hard genoeg voor die rampen uit blijven gaan. Foto´s kan ik nog even niet laten zien maar zullen denk ik binnen vier dagen op het internet staan.