Na ons laatste verhaal zijn we van La Paz met de bus richting Santa Cruz vertrokken. Santa Cruz zelf is zoals de meeste steden in Bolivia übersaai. Jeroen hebben we in Santa Cruz op het vliegtuig gezet, want die ging verder reizen in Mexico en wij zijn daarna ook maar snel vertrokken. Met de collectivo taxi naar Samaipata, 3 uur reizen en voor het geweldige bedrag van 4 euro p.p. En dan betaalden we nog extra, omdat we maar met z´n drieën in de taxi zitten. Bloedheet in die taxi, dus dan doe je je geldbuideltje even af. Dan moet je hem natuurlijk wel meenemen als je uitstapt. Dus eenmaal in het hostel aangekomen, kwam ik erachter dat mijn paspoort, pinpas en al mijn geld nog in de taxi lag. Wij terug rennen, maar die taxi was natuurlijk al lang weg, naar het volgende dorp. Gelukkig was er een ´vriendelijke´ Boliviaan die ons wel wilde helpen, want hij was bekend in de regio en kende alle taxi bedrijven. Dus hup, wij in zijn taxi richting Mairanna en hij zou ons wel rondrijden. Toen kwam natuurlijk de hamvraag, wat herinnerden wij ons nog van de taxi. Hij was wit, het dashboard met snelheidsmeter zat aan de verkeerde kant en hij had een beertje op zijn dashboard. Oh ja en er zat een grote sticker over de voorruit met iets in de trant van Santa Cruz - Mairanna. Onze vriend verzekerde ons dat we hem wel zouden vinden en hopelijk ook al mijn geld; als hij het was geweest had hij sowieso alles terug gegeven, want het zijn per slot van rekening niet zijn spullen en van andermans geld moet je afblijven. Eenmaal in Mairanna hadden we natuurlijk geen schijn van kans, wij herkende geen van de stickers van de bedrijven en alle taxi´s bleken wit te zijn met de snelheidsmeters aan de passagiers kant. Teleurgesteld terug naar Samaipata en hopelijk konden we morgen meer bereiken, want de mensen in ons hostel hadden redelijk wat contacten. Eenmaal terug in Samaipata bleek onze vriend toch iets hebberiger dan hij deed voorkomen en rekende een schandalige prijs voor zijn service als taxi chauffeur. En hij kon ons de volgende ochtend ook nog wel even terug rijden naar Santa Cruz, zodat we daar onze taxi konden zoeken. Gelukkig is het zover allemaal niet gekomen, want de volgende ochtend hadden ze in het hostel met één telefoontje al het juiste taxibedrijf gevonden en konden wij weer met de taxi naar Mairanna. Daar aangekomen, kwam de eigenaar van het taxibedrijf ons persoonlijk op halen om bij de chauffeur langs te gaan. Die had gelukkig mijn buideltje en ik was al lang blij dat ik mijn paspoort weer had. Bleek wel dat er ongeveer 40 euro weg was. Maar dat leek op dat moment een kleine prijs en ik wilde er verder geen problemen van maken, want hij had toch glashard ontkent dat hij het gestolen had. Toen we weer in de auto van de eigenaar zaten, zei die nog wel even doodleuk dat we de chauffeur toch wel moesten belonen voor het vinden van mijn spullen, dus die was uiteindelijk nog tien euro rijker.Terug in het hostel bleek dat hij ook nog even door mijn voorraadje dollars heen was gegaan en in totaal was ik 100 euro lichter, wat natuurlijk voor de nodige grappen zorgde in het hostel.

Overigens kwamen we een paar dagen geleden erachter dat Marco gewoon een foto op zijn camera had, waar duidelijk de sticker op de voorruit te zien was, omdat we het zo grappig vonden dat alle meters aan de rechterkant zaten en het stuur naar links verplaatst was.

Maar goed verder hebben we een super tijd gehad in Samaipata. Het dorp stelt niks voor, een paar restaurantjes en een paar barretjes, maar het was het leukste hostel waar we in Bolivia hebben geslapen. Ons plan om één á twee dagen in Samaipata te blijven, veranderde uiteindelijk in vier dagen. Vier dagen lang met een Italiaan opgetrokken van 38, maar net zo gek als een twintigjarige. Met hem hebben we een tocht in de jungle gemaakt, waarbij we meters hoge varens hebben gezien. Het hostel zat verder vol met gezellige mensen en de laatste dag zijn we nog met vier Israëlische meiden naar ruïnes en watervallen geweest.

Omdat we nog wat tijd te doden hadden voordat het carnaval in Oruro zou beginnen, hebben we nog een paar dagen in Sucre doorgebracht. Wederom saai, maar wel een mooie stad. Daar kregen we al een voorproefje van het carnaval, want ze beginnen drie dagen voor het carnaval al elkaar te bekogelen met waterbalonnen en ook de bussen nepsneeuw/scheerschuim komen te voorschijn. Vlakbij Sucre nog wel het parque cretacico bezocht waar ze een bergwand vol met afdrukken van dinosauriërs hebben. Best vet om te zien, maar jammer genoeg moesten we wel van enige afstand alles bekijken, omdat de plaatstelijke betonfabriek gewoon doodleuk doorgaat met het winnen van de benodigde stoffen die rondom de rotswand gevonden worden.

Dit afgelopen weekend dan eindelijk carnaval gevierd in Oruro en wat een feest was dat. Zoiets moet je meemaken om je echt te kunnen voorstellen hoe het er aan toe gaat. Wij kamen aan op vrijdag en konden eerst een dagje rustig aan doen en de stad een beetje verkennen. ´s Avonds ook nog even afgesproken met de meiden uit Israël op het plaza, waarbij mijn telefoon door een zakkenroller gestolen is; onze portemonnee met gedeeld geld werd trouwens de volgende dag gestolen. (Dus wat dat betreft is ons geluk een beetje op aan het raken in Bolivia) Op tijd naar bed gegaan, want het echte carnaval zou pas de volgende ochtend beginnen. Op zaterdagochtend begint de optocht om 8 uur waar in totaal 48 groepen aan meedoen, waarvan sommigen uit honderden mensen bestaan. De optocht eindigt niet zoals in Nederland aan het eind van de middag, maar gaat hier gewoon door tot zondagochtend 6 uur. Wij hadden kaartjes voor de tribune op het plaza en gewapend met onze waterpistolen, bussen schuim en waterbalonnen gingen wij zaterdag om 10 uur op pad. Eerst even ontbijten in een restaurantje, wat de komende dagen onze vaste ontbijtplaats zou worden. Eigenlijk serveerde ze normaal geen ontbijt, maar voor gringos werd er wel een uitzondering gemaakt. Nadat we duidelijk hadden gemaakt dat we graag koffie, bananensap, brood, boter, jam en ei wilden voor het ontbijt, toch maar even vragen wat het ons zou kosten; wel een hele euro per persoon. Nou daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen. De rest van de dagen werden we elke ochtend verwelkomd met Hola Niels y Marcito (Marco´tje), vraag niet waarom ze Marco een verklein naam gaf, want het vrouwtje kwam ongeveer tot heuphoogte. Na het ontbijt toch maar eens bij onze tribune gaan kijken en daar werden we al gelijk verwelkomd met waterbalonnen en een gezicht vol schuim. De hele dag worden er waterbalonnen van de ene naar de andere tribune gegooid en eigenlijk ben je nooit langer dan een half uurtje droog. Bier vloeit er in overvloed en voor de meeste locals meer dan ze aankunnen. Hoeveel dronken mensen wij niet gezien hebben in het afgelopen weekend. Vooral veel jongens van een jaartje of 16 die het woord comazuipen een hele nieuwe betekenis geven. ´s Nachts zie je ze dan ook op de vreemdste plekken liggen, onder de tribunes in een plas van pis en bier, maar ook gewoon op twee meter afstand van de fanfares.

De groepen zijn allemaal in felle kleuren verkleedt en aan de kostuums wordt vaak een jaar lang gewerkt. Het thema is jammer genoeg wel erg eentonig en na 300 duivels, beren en engelen heb je het wel een beetje gezien. Maar gelukkig is het op de tribune gezellig en ga je toch elke keer weer staan schreeuwen en dansen als er een groep voorbij komt. Vooral het schreeuwen van ´Beso, Beso!´ naar de vrouwen is erg populair en als ze dan een handkus naar de tribune werpt, wordt die onder luid gejoel in ontvangst genomen.

De optocht eindigt dus op zondagochtend om 6 uur, maar om 8 uur gaan ze gewoon weer opnieuw beginnen met de groepen in een andere volgorde. En nadat we vanochtend om 5 uur de discotheek uitkwamen, konden we gewoon nog even genieten van de laatste groepen die voorbij kwamen.

Alles wordt overigens onder streng toeziend oog van de politie in de gaten gehouden en die vonden het op zondagmiddag blijkbaar nodig om nog even flink met traangas te gaan spuiten, waarbij de mensen op de tribune tegenover ons allemaal met hun kleding voor neus en ogen zaten. En waarom?, omdat er blijkbaar een paar mensen over het hek waren geklomen om mee te lopen in de optocht.

Wij verlaten vandaag de gekte in Oruro en nemen vanavond de bus naar Potosi, waar we hopelijk niet de hele dag in onze poncho rond hoeven te lopen. Maar we hebben wel een super carnaval gehad hier en vergeleken met Oruro zijn wij in Nederland eigenlijk maar amateurs.

De foto´s gaan we écht morgen uploaden.

UPDATE: We kunnen hier met een snelheid van wel 1 foto per 10 minuten uploaden, dus foto's staan HIER.