Ons laatste verhaal kwam vanuit Oruro, inmiddels zijn we alweer een paar duizend kilometer naar het zuiden afgedaald. Op dit moment zitten we in Viña del Mar, dit is DE badplaats van Chili en omdat het maar anderhalf uur van Santiago af ligt is het hier in de weekenden drukmet mensen van de stad. Maar laat ik het eerst eens even hebben over het hele stuk tussen Oruro en Santiago.

Na het carnaval zijn we met een bus naar Potosí vertrokken. Deze plaats is bekend om zijn zilvermijnen. Tijdens de coloniale tijd was Potosí de rijkste en grootste stad ter wereld en dit is niet zo gek als je hoort dat ze in die tijd per duizend kilo rots 800 kilo puur zilver naar boven haalden! Tegenwoordig is dit nog maar tachtig gram en dat is te zien ook. Potosí is nu niet meer dan een normale stad in Bolivia maar dan wel met tachtig kerken uit de goeie oude tijd. We zijn met een gids ook de mijnen in geweest. Beginnend op niveau 1 daal je af via smalle trappen naar niveau 4 wat op 70 meter diepte ligt. Anders dan grotten met mooi gekleurd steen is dit een echte industrieële mijn, compleet met rails voor de karretjes en dinamiet gaten in de muur. Super interessant om de verhalen te horen en gelukkig sprak de gids goed engels.

Vanuit Potosí dachten we dat het leuk zou zijn om naar Tupíza te gaan. Vanaf daar is het mogelijk om tochten over de zoutmeren te doen maar de meeste toeristen doen dit vanaf Uyuni. Omdat we toch tijd genoeg hebben leek het ons beter om vanaf Tupiza te gaan aangezien we dan een dag extra konden doen en zo ook de streek om Tupiza te zien zouden krijgen. Het viel dus even tegen toen we in Tupiza te horen kregen dat de tour duurwas en dat er niet genoeg toeristen op dat moment waren om meteen weg te gaan! Toen maar besloten om toch weer naar Uyuni te gaan en aangezien er een trein vanaf Tupiza daarheen gaat leek ons dat wel een mooie manier om naar Uyuni te gaan. Ticket gekocht (een eerste klas omdat de rest al vol zat) en nog even een tourtje op een paard gedaan in Uyuni. Deze paarden wisten opeens wel hoe ze in galop moesten en dat hebben we geweten ook! Natuurlijk als een zoutzak op dat paard zitten en vervolgens vier dagen spierpijn in je kont hebben...

Maargoed om half 7 ´s avonds, 20 februari, vertrekken we met de trein naar Uyuni. Dit is normaal gesproken een rit van zes uur maar dat liep ietwat anders. Om negen uur stopten we opeens en werd er omgeroepen dat er wat problemen waren. Een uur later begonnen we weer te rijden, maar om elf uur stonden we weer stil en toen kwam het mooiste bericht ooit gehoord in een trein! Via de speaker werd even meegedeeld dat er 40 meter spoor door een aardverschuiving defect was en dat ze nu met onze locomotief een bulldozer en shovel gingen halen om dit te repareren. Wij moesten zolang hier blijven staan en morgen om 12 uur zouden ze met een update komen!!! Als goed makertje kregen we een colaatje en een broodje omdat we in de eerste klas zaten en toen kon je gaan slapen. Met de dekens van de trein maar een bed op de grond gemaakt en toch nog best goed geslapen daar. ´S ochtends kijk je dan naar buiten en blijkt het dat we op een station staan in een spookdorp in the middle of nowhere. Midden op de altiplano en het enige wat te zien is zijn bergen en groepjes alpaca´s. Iedereen loopt een beetje rond, eet wat in de fourage wagon, of kijkt een filmpie. Voor timing hebben ze wel gevoel in Bolivia want precies om 12 uur was de locomtief terug en konden ze aan het werk. Uiteindelijk reden we om half 4 weer verder en kwamen we om zeven uur aan in Uyuni. Zes uur werd uiteindelijk 25 uur!

Uyuni is een saaie stad midden in het niks. We boekten nog dezelfde dag een tour voor de zoutmeren, deze tour werd ons aangeraden door Sahar (een van de israelische meiden van Samaipata) die we toevallig tegenkwamen in Uyuni. De zoutmeren zijn bizar! Totaal 12000 vierkante kilometer zout. Soms staat er een laag water op het zout en met de witte wolken erboven geeft dat een super mooi uitzicht. De foto´s laten het beter zien want het is moeilijk te beschrijven. Het zout is 1,2 tot 1,5 meter dik en op sommige plaatsen stromen er nog riviertjes onderdoor. Het is dus net een soort ijs waar je met de jeep overheen rijd. Totaal hebben we drie dagen met een jeep door het gebied gecrossed. Niet alleen over de zoutmeren maar ook door de bergen, langs meren met flamingo´s, en over uitgestrekte rotsvlaktes. De tocht eindigde voor ons bij de grens met Chili.

En daar zie je de meest bizarre grens overgang ooit! Je gaat van het armste naar het rijkste land van Zuid Amerika. De grens post is niet meer dan een huisje op de hoogvlakte maar als je dan een paar honderd meter geredenhebt met het busje rij je opeens op een ASFALT weg! Dit was echt even schrikken want de belijning en bordjes waren ook nog in goede staat en de bus rijd gewoon 100 km/h. En voor je zie je dan in de diepte Chili liggen, je rijdt vanaf de hoogvlakte twee kilometer de diepte in en dan sta je in de Atacama woestijn. De prijzen in Chili zijn ook gelijk vier keer zo hoog als in Bolivia dus de levenstijl moet drastisch omgegooit worden. Niet meer drie keer per dag naar het restaurant, elke sok apart laten wassen en taxi´s voor driehonderd meter naar het hostel...

In San Pedro de Atacama hebben we dezelfde dag nog een mountainbike gehuurd en zijn we door de Valle de la Luna gaan fietsen. Van alle plekken op aarde schijnt deze vallei het meeste op het oppervlak van de maan te lijken. Het zag er inderdaad heel apart uit, maar het was er vooral snik heet! De volgende dag, 25 februari, de bus naar La Serena genomen. De bus was wederom een hele verandering, je kunt je eigen aircocontroleren, een assistent met luchtverfrisser loopt af en toe door de bus, en de wc werkt gewoon! Een bus ritje van 17 uur word zo gewoon weer leuk.

In La Serena elke dag op het strand gelegen en weer eens een beetje bijgegeten met eigen gekookt eten. De spannendste dag daar was de dag van de aardbeving. Om negen uur werden we gewekt door de vrouw van het hostel die vroeg of het misschien niet handig was om onze ouders te bellen. We dachten waar bemoeid dat mens zich mee, totdat we de tv aanzetten en het nieuws over de 8,8 aardbeving zagen. In het hostel zaten ook scheuren in de muren maar wij zijn er schijnbaar gewoon doorheen geslapen. Die dag mocht er niet gezwommen worden vanwege het tsunami alarm. De tsunami kwam uiteindelijk niet maar van wat we op tv gezien hebben had het veel erger kunnen zijn. In het zuiden zijn hele dorpen langs de kust weggevaagd en mensen drinken water uit de zwembaden en beroven de supermarkten om in leven te blijven... Mogen blij zijn dat we gelukkig ver genoeg in het noorden zaten.

Maargoed, van een vriend uit Canada, Tatu, kregen we te horen dat het in Santiago allemaal niet zo slecht was en dus besloten we om daar toch maar even te gaan kijken. Op twee maart kwamen we daar aan en namen we voor het eerst in Zuid Amerika de metro. Een mooi hostel met zwembad gevonden en de volgende dag door de stad geslenterd. De stad is echt super mooi, heel veel bomen en parken door de stad, en het is er schoon en goed geregeld. Eergister met Tatu afgesproken om wat te gaan drinken in de stad. Hij werkt daar voor een Fins bedrijf dat onderzoek naar de Chileense markt doet. We drinken eerst wat in een Irish pub en hij neemt ons daarna mee naar zijn apartementen gebouw. Compleet met bewaker, zwembad en gym en dat voor maar400 euro per maand. Het uizicht mag er ook zijn vanuit zijn kamer. Vervolgens dacht hij dat het wel leuk zou zijn om even te kijken waar hij normaal uitgaat. Dit bleek dus gewoon even de chicste club van Santiago te zijn! Het zit in het ´W´ hotel midden in het zaken centrum van Santiago. Tatu kent daar ook gewoon iedereen dus we moesten even praten met de eigenaresse en vervolgens werd er door de serveerster gevraagd of we aan de tafel van twee modellen wilden komen zitten. Het bleek haar verjaardag te zijn en we moesten maar pakken wat we wilden want de drank van de tafel was gratis! Na al die goedkope barretjes van de vorige drie landen was dit wel even een grote cultuur schok. Maar wel weer even iets totaal anders en niet moeilijk om aan te wennen!

Nu zitten we dus in Viña del Mar en zitten we eigenlijk een beetje te wachten. We hebben namelijk in Santiago een perfecteprijs voor een vlucht naar Paaseiland weten te vinden dus dat gaan we over vier dagen doen!

Het internet in dit hostel is perfect dus wie zin heeft om heel veel foto´s te bekijken kan zich weer vermaken!