Voor het eerst deze reis, ondanks alle bergen die we al gezien hebben, heb ik het gevoel op wintersport te zijn. Overal om ons heen zie je meren, bossen en bergen met sneeuw. De bouwstijl in het gebied lijkt erg op de huizen die je in de Alpen ziet met heel veel hout. Dit komt doordat bijna de gehele bevolking afstamt van Europese emigranten. De grootste indruk maken toch wel de enorme gletsjers die overal in dit gebied te vinden zijn. Maar een ding blijft nog het beste bij van Patagonia en dat is: jezelf helemaal tot stront lopen!

Sinds Mendoza zijn we hemelsbreed drieduizend kilometer naar het zuiden afgedaald. Eerst 14 uur met de bus naar Bariloche en vandaar 28 uur met de volgende bus naar El Calafate. El Calafate stelt zelf niet heel erg veel voor maar het is beroemdvanwege de Perito Moreno Gletsjer. Deze gletsjer is een van de weinige gletsjers op aarde die nog stabiel is. Totaal is hij meer dan dertig kilometer lang, de voorkant is vijf kilometer breed, en 60 meter steekt hij boven het water uit. Onder water gaat hij nog eens 110 meter door. De gletser heeft aan de voorkant twee meren liggen maar doordat hij steeds vooruit schuift sluit hij soms een van die meren af. De druk van het water neemt vervolgens toe en dat gaat dan een soorttunnel door de gletser uitslijten. Hierdoor ontstaat een'ijsbrug'enop een gegeven moment wordt dedruk te groot en deze stort dan geheel in. De laatste keer dat dit gebeurde was in 2008 dus nu lag er alleen een hoop ijs en geen brug meer. Het uitzicht is alsnog super vet en om de tien minuten breekt er een stuk ijs ter grote van een huis af wat een onwijze klap geeft op het water.

In totaal hebben we twee uur staan kijken bij de gletsjer voordat we met de tour groep op de boot naar de gletsjer toe gingen varen. Aan de overkant was het een stukje lopen door het bos en toen mochten we de ijshaken onder onze schoenen binden om over de gletsjer te gaan lopen. Het lopen zelf stelt niet heel veel voor en is best toeristisch maar het blijft bijzonder om over zo'n ijsrivier te lopen. Na anderhalf uur lopen kregen we een whisky en een koekie en konden we weer terug naar El Calafate met de bus vol oude toeristen. Ik zeg oud omdat we denk ik 35 jaar onder het gemiddelde van de groep zaten maar dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat zo'n dagje naar de gletsjer meerdan hondertwintig euro kost!

Vanaf El Calafate zijn we naar El Chaltén gegaan. Dit plaatsje ligt bij het mooiste wandelgebied van Argentinie en bij de beroemde Fitz Roy berg. De eerste dag zijn we gelijk maar naar Fitz Roy gelopen, totaal een tocht van 7 uur en 25 kilometer. Boven bij de berg waaide het zo onwijs hard dat je met gemak erop kon leunen. De tweede dag is Niels in het hostel gebleven en ben ik nog naar een andere gletsjer gelopen, weer heel veel wind op het eind en door de bewolking waren de bergen niet goed te zien, de gletsjer gelukkig wel.

Na deze twee dagen van voorbereidend wandelen was het dan eindelijk tijd om naar Puerto Natales, Chili, te gaan. Deze plaats ligt bij het mooiste en vooral bekendste natuurpark van Zuid-Amerika: Torres del Paine. In Puerto Natales wisten we voor een goede prijs alles te huren wat we nodig hadden voor de trektocht.

Met de bus vertrekken we op 28 maart naar het park en we rijden als enige helemaal door tot het laatste busstation, de rest neemt allemaal de catamaran maar dat vonden wij niet de moeite waard. Natuurlijk hebben we niks gepland en we zijn dan ook blij als we bij het park een kaart krijgen waarop we een beetje een route kunnen plannen. Het plan is om een dag of vier a vijf in het park te blijven en de 'W' route te gaan lopen. De onderstaande kaart geeft de route in het groen weer zoals wij die gelopen hebben.

De eerste dag zou twee uur moeten duren maar dat worden er uiteindelijk vijf omdat we verder doorlopen. De planning klopte al meteen niet aangezien het toch zwaarder bleek dan gedacht om met een backpack te moeten lopen! De eerste nacht krijgen we ook al meteen spijt van de gewoonte om alles zo goedkoop mogelijk te doen. De matjes waarop we slapen blijken onwijs dun te zijn en de slaapzak is bij lange na niet warm genoeg. Als je dan 's ochtends ziet dat je hele tent onder het ijs zit krijg je wel een beetje spijt! De rest van de nachten maar met de voeten in de rugzak gelegen, een muts op je kop, en Niels met de wandelbroek en sokken aan. Is ook lekker makkelijk 's ochtends want je ritst je slaapzak open, doet een jas aan, en je bent er weer klaar voor!

De eerste twee dagen hadden we fantastisch weer, windstil en veel zon. 's Middags de tweede dag in een t-shirt naast de gletsjer gezeten, de foto's spreken voor zich. De derde dag werd wat minder toen het de gehele dag bleef regenen, natuurlijk toch gaan lopen want we moesten die dag het Italiano 'muizen' kamp bereiken. Dit kamp is berucht om de muizenplaag maar we hadden ons plan al klaar. Het eten in een zak in de boom hangen, onder een poncho, en die met deo inspuiten! Het bleek te werken en maar goed ook want bij andere mensen zaten de gaten in de tent!

Het eten is trouwens nog weer een ander verhaal, we hadden natuurlijk te weinig! De eerste dagen cornflakes voor ontbijt, drie plakjes oud brood met kaas voor lunch, en een pakje rijst als avondeten. Van al dat lopen kregen we natuurlijk onwijze honger dus tussendoor eerst nog maar eens extra eten gekocht bij een groot kamp en daarna werd het lopen ook gelijk een stuk makkelijker.

De laatste dag zaten we bij de Torres waarnaar het park vernoemd is. Dit zijn drie bergen in de vorm van torens en je bereikt het uitkijk punt door 400 meter omhoog te klimmen over stenen. 's Middags was het uitzicht niet heel goed dus we besloten het de ochtend daarna nog een keer te proberen. Om zes uur uit bed, blijkt dat het de hele nacht al aan het sneeuwen is! Hoe verder we omhoog klommen hoe erger het werd, tegen de top lag er toch wel een laag van vijf centimeter. Het uitzicht was helaas nog steeds niet alles dus we zijn weer snel naar beneden gegaan en naar de uitgang van het park gelopen.

Totaal hebben we in zes dagen, 125 kilometer gelopen. Veel over de natuur heb ik niet verteld aangezien dat het beste te zien is op alle foto's die we van het gebied hebben. Voor het eerst zo'n tocht maken was zwaar, vandaar de titel van het verhaal, maar het was het ook helemaal waard!

O voor ik het vergeet in Bariloche ook nog 60 kilometer op een mountainbike gezeten. Gietende regen en constant op en neer fietsen. Hier heeft Niels waarschijnlijk z'n verkoudheid opgelopen waardoor hij in El Chaltén niet mee ging de tweede dag.

Vanaf Puerto Natales gaan we morgen naar Ushuaia, Argentinie. Dit is de meest zuidelijke plaats op aarde. Daar proberen we een goedkoop vliegticket naar Buenos Aires te regelen. Lukt dit niet dan gaan we weer lekker 50 uur de bus in! De foto's volgen zo snel mogelijk.

P.S. nog bedankt voor alle reacties op voorgaande verhalen, blijft altijd leuk om te zien dat mensen het verhaal lezen!