Latacunga, Papallacta en Baños

Waar te beginnen.. De afgelopen twee weken hebben we zoveel dingen gedaan en mee gemaakt dat er gewoon geen beginnen aan is. Onze Spaanse lessen zijn trouwens sinds vrijdag afgelopen en om nou te zeggen dat we een goed woordje Spaans spreken, nee. We kunnen ons redden in een restaurant, de taxi chauffeurs begrijpen waar we vandaan komen en hoe lang we blijven, maar heel veel verder komen we niet. Op zich jammer, maar we kunnen ons prima redden als we echt iets nodig hebben en met veel geduld is het mogelijk om simpele gesprekjes te houden. De Spaanse lessen zijn overigens niet voor niks geweest, want we hebben heel veel leuke mensen ontmoet, waar we een paar avonden mee zijn uitgeweest. Het idee dat je ver van huis bent wordt trouwens snel te niet gedaan door de tientallen Duitsers die er op school zitten; er is gewoon geen ontkomen aan. Blijkbaar komen ze hier allemaal heen om Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen. Ze hadden eigenlijk beter naar Engeland te kunnen gaan, want het Engels van de meesten is dramatisch.

Het weekend van 7 & 8 november zijn we naar Latacunga geweest voor het fiesta de Mama Negra. Elk jaar wordt er een feest gegeven voor degene die het meest voor de stad heeft betekent en die mag dan als een dikke negerin door de stad paraderen. Het idee komt van een Afrikaanse vrouw die jaren geleden heel veel voor de stad heeft betekent. Klinkt heel leuk, maar jammer genoeg waren wij zaterdagochtend zo brak dat we te laat vertrokken en heel de optocht gemist hebben. We kwamen om 2 uur 's middags aan in Latacunga en zagen tijdens de lunch de optocht op tv, die om 12 uur al afgelopen bleek te zijn. De lunch was trouwens een verhaal apart, want kippensoep is hier blijkbaar niet altijd zoals wij die in Nederland kennen. Na een paar lepels soep en eens flink over de bodem schrapen, bleek dat er bij mij een kippenpoot in zat en bij Marco een hele kippenkop. De soep was daarna ook niet zo heel smakkelijk meer. Na de lunch zijn we nog een uurtje door de stad gaan wandelen en het bleek overal feest te zijn. Dronken jongeren, meiden die je aangapen en zelfs proberen te zoenen! De busrit terug was ook een groot festijn van dronken jongeren en aangezien wij nog brak waren van de vorige avond, was het even wennen.
De zondag hebben we samen met wat vrienden van school doorgebracht in de hot springs van Papallacta en dat was heerlijk. Natuurlijke bronnen van warm water (+/- 35-40 graden) waar je de hele dag in kan relaxen. De busrit erheen duurde 3 uur maar was het zeker waard, omdat we toen pas echt zagen hoe mooi de Andes is.

Vorige week was onze laatste week Spaans en de dagen begonnen meestal rond een uurtje of half 9, als de lerares op tijd was. In de meeste gevallen was ze later, omdat er of minimaal 2 ongelukken gebeurd waren of er was iets met de kinderen. Bij de andere leraren bleek het niet veel anders te zijn, en de mooiste smoezen worden er hier verzonnen. De middagen hebben we meestal gevuld met wat huiswerk, voetbal wedstrijden tegen de leraren en ´s avonds uit met de andere studenten.

Afgelopen weekend zijn we samen met een een Amerikaanse vriend van school naar Baños geweest. Een plaatsje 3,5 uur rijden van Quito en zeker de moeite waard. We hebben daar op zaterdagmiddag op quads gereden en de zondag op mountainbikes gereden. We hadden gehoord dat het de moeite waard was om van Baños naar Puyo te rijden op mountainbikes en dat het maar 50 kilometer zou zijn en vooral bergafwaards. Nou dat viel vies tegen; uiteindelijk hebben we 7 uur gefietst en waren we helemaal op toen we eindelijk in Puyo aankwamen. Dat alleen maar bergafwaarts was ook niet helemaal waar, want sommige stukken waren zo zwaar dat Mat (de Amerikaan) en ik, maar gingen lopen. Marco als echte bikkel bleef natuurlijk op de fiets zitten. De tocht was wel geweldig en er waren stukken bij dat je met je fiets op je schouder een riviertjes over moest steken. De maandagochtend hebben we ons nog een ochtendje vermaakt met het abseilen van watervallen. De hoogste was 30 meter en midden in de jungle. Het begon trouwens al goed, nadat ik bijna de arm brak van onze gids bij de eerste afdaling. Gelukkig kon hij er wel om lachen en hebben we verder alleen genoten en mooie afdalingen gemaakt.

Tot slot hebben we gister een berg vlakbij Quito van ruim 4700 meter beklommen. Het was een gokje of we het aankonden om op zo'n hoogte te klimmen, maar het bleek geen probleem te zijn. In totaal duurde het drie uur om helemaal naar boven te klimmen, maar het was elke seconde waard. Het uitzicht vanaf boven was fenomenaal en het idee dat je zo'n berg hebt beklommen is super. We zijn daarom van plan om nog wat hogere bergen te beklimmen en we hebben er al een aantal in Peru en Bolivia gevonden van 6500 meter en hoger. ;)

De foto's en video's laten nog een weekje op zich wachten, want we moeten nu eerst Marco zijn verjaardag gaan vieren! Morgen vertrekken we voor 8 dagen naar de Galapagos en we als we terug zijn zullen we een dagje foto's en video's gaan uploaden.

Spaans spreken...!?

Buenos dias!

Zo, tot zover het Spaans wil het natuurlijk niet te moeilijk voor jullie maken! We zijn dus nu halverwege onze Spaans cursus en ik moet zeggen dat het al een stuk beter gaat als in het begin. We worden nog steeds dood gegooid met werkwoorden maar als onze lerares (Christina) wat aan ons verteld kunnen we nagenoeg alles wel verstaan. Niels heeft er ook gelijk een mooie bijnaam bij gekregen aangezien de mensen op de school zijn naam uitspreken en schrijven als ´Neus´!

Deze hele week moesten we dus om half 7 opstaan om om 8 uur te beginnen met onze Spaans lessen. Maar daarvoor zijn we eerst nog op maandag naar de evenaar geweest. Een busrit van anderhalf uur voor een dollar retour is goed te doen al is het monument wel erg toeristisch. Na zelf wat foto´s gemaakt te hebben moesten we ook nog met een paar kleine vrouwtjes op de foto! Verder zijn er nog wat ´musea´ waar we even door gelopen zijn. In het insecten museum kregen we nog een kever ter grote van een hand op onze hand wat wel apart was om te doen. Ook werd er de hele dag gedanst en muziek gespeeld waar we ook nog even naar gekeken hebben om vervolgens weer terug naar Quito te rijden. Helaas hoorden we pas in de bus dat naast het park ook nog een locatie is waar ze experimenten doen met water en eieren op de evenaar, misschien moeten we dus nog een keer terug om dat te zien...

Op school word het trouwens ook steeds gezelliger, we leren veel mensen kennen en dat komt vooral door de activiteiten buiten de lessen om. Op dinsdag kregen we kookles, we gingen een traditioneel gerecht maken dat ´Los Llappingachos´ heet. Het is een mix van aardappels en kaas wat ze bakken en daarover een saus van pinda´s en een ei. Het smaakt eigenlijk erg veel naar pindakaas! En nu komt het, je zult het niet geloven maar Niels en Marco hebben nuchter de salsa gedanst! Dit was ook een activiteit van de school en het was achteraf nog best leuk om te doen ook, duurde alleen wel gelijk 2 uur!

In Quito beginnen we onze draai ook wel te vinden, weten nu goed hoe we heeeel goedkoop kunnen eten, voor 11 dollar hebben we drie maaltijden per dag waarvan twee warm. Het verkeer is hier wel een ramp, bussen maken onwijze rookwolken waar iedereen vrolijk doorheen moet lopen en aangezien er op een kilometer vaak 7 bussen rijden is dat niet heel erg prettig. Het grootste nadeel van deze stad is dat je ´s avonds gewoon niet over straat kan (en moet) lopen, het is dus of vroeg naar het centrum of een taxi nemen. Dit is soms wel vervelend. Tenslotte nog even een weer update: het weer is enorm verbeterd, er valt geen regen meer en de temperatuur is ook gestegen. Moeten nu gewoon oppassen dat we niet teveel verbranden!

Bedankt voor alle reactie op het vorige verhaal nog, blijft leuk om die te lezen.

Gaan nu maar weer aan het Spaans huiswerk!

Saludos!

Quito!

Na bijna 24 uur reizen zijn we afgelopen donderdag dan eindelijk in Quito aangekomen. Het reizen ging prima en na het invullen van zes formulieren mochten we in Atlanta en Quito door de douane. Atlanta is trouwens het drukste vliegveld in de VS, maar saai dat het is! Amsterdam is een stuk moderner en er is veel meer te zien dan in Atlanta.

Maar goed, donderdagavond kwamen we om kwart over 10 `s avonds in Quito aan en werden we netjes door het hostel opgepikt met een busje. Op het vliegveld sprak een Canadese ons aan met de vraag of we al een hostel hadden. Wij hadden dat al van tevoren geboekt en aangezien zij nog niks had, besloot ze mee te rijden naar ons hostel. In de taxi kwamen we er achter dat zij vloeiend Spaans sprak, omdat ze al twee jaar in Quito had gewoond. Wij verstonden er dus helemaal niks van toen ze tegen de chauffeur begon te ratelen. Maar goed dat Spaans komt wel, met Engels zullen we ons ook wel kunnen redden, dachten wij. Niet dus, op straat en in restaurantjes proberen we ons nu met ons hakketakken Spaans te redden, maar erg ver komen we niet. Dus we kijken al uit naar dinsdag om met de lessen te beginnen, zodat we eindelijk eens normaal kunnen antwoorden als mensen vragen wat we willen eten, drinken of waar we vandaan komen.

Het hostel is trouwens prima, we hebben een eigen kamer met badkamer en alles ziet er goed uit. Het is alleen niet zo heel spannend in het hostel, weinig jongeren en ´s avonds zie je na 8 uur niemand meer. Erg jammer en daarom willen we deze week switchen naar een hostel waar het gezelliger is met hopelijk meer jongeren in plaats van de 50+`ers die hier rond lopen.

De afgelopen dagen hebben we Quito een beetje verkend en wat rond geslenterd door de stad. Quito is echt ontzettend groot en vooral het oude centrum is heel mooi. Er zijn heel veel kerken en kloosters en we zijn bij een aantal naar binnen geweest. Eten is trouwens ontzettend goedkoop en een lunch heb je al snel voor 2 dollar per persoon. Verder is het best leuk om af en toe op een bankje te gaan zitten, om te kijken wat er allemaal voorbij komt. Iedereen bekijkt ons ook van top tot teen, waarbij vooral de schoenen erg interessant blijken te zijn. Vraag me niet waarom, want we lopen allebei op all-stars. Vandaag werden we trouwens voor de zoveelste keer verbaasd, toen een vrouw voorbij kwam die al lopend haar baby borstvoeding gaf.

Midden in Quito is een berg met daarop een beeld van de heilige maagd van Quito en het leek ons wel een leuk idee om Quito eens van boven af te bekijken. In de Lonely Planet stond dat de trappen de berg op berucht waren vanwege zakkenrollers, maar we wilden dat eerst wel eens even zelf zien, voordat we met een taxi naar boven zouden rijden. We waren tot onder aan de trap gelopen en de buurt begon al wat stiller te worden en de huizen en straten zagen er al wat minder verzorgd uit. Toch maar kijken besloten we, we kunnen altjd nog omkeren. We hadden nog geen twintig treden gelopen of een vrouw sprak ons al aan in het Spaans. Wij verstonden haar natuurlijk niet helemaal, Marco dacht dat ze zei dat het koud was boven op de berg en ik dacht dat ze zei dat het gevaarlijk was om via de trappen te gaan. Dus besloten we maar om terug te gaan en een taxi te nemen. Op de weg terug, gingen we bij een pleintje even zitten om wat te drinken, maar dat was maar van korte duur want we zaten nog niet of er kwam al een ander vrouwtje aan die ons waarschuwde dat het gevaarlijk was om daar te gaan zitten. Van nu af aan geloven we dus ook maar wat er in de Lonely Planet staat en zijn we maar gewoon met de taxi de berg op gereden om over heel Quito uit te kijken.

Gisteravond zijn we trouwens maar eens het nachtleven van Quito wezen verkennen. Bleek dat het gister Halloween was en iedereen verkleed rond liep, behalve wij. Uiteindelijk hebben we ons een paar uurtjes vermaakt in een cafe waar we konden poolen en 3 liter bier voor 11 dollar konden drinken. Marco is trouwens nog steeds geschokt door alle oude Westerse mannen die je overal ziet met jonge Ecuadoriaanse meisjes.

Dinsdag begint eindelijk de Spaanse les en dan kunnen we eindelijk zelf eens met die meisjes gaan praten. Marco wilde ze gaan overtuigen dat het stom is dat ze zo hun geld verdienen, maar dat zal niet veel uitmaken.

De foto´s staan trouwens op onze flickr account: FOTO`S

Welkom op onze reislog!

Hallo en welkom op onze reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar wij ons bevinden en waar we zijn geweest! Meer informatie over ons en de reis die wij gaan maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor de mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Groetjes,

Niels en Marco

De reis

Op dit moment staat nog niet vast hoe we precies gaan reizen. Echte studenten plannen niet! Maar we hebben wel een soort van plan.

We vliegen donderdag 29 oktober om 09.35 van Amsterdam naar Atlanta en van daaruit vliegen we naar Quito in Ecuador. Als alles goed gaat zijn we ongeveer 19 uur onderweg en landen we om 22.15 diezelfde dag in Quito.

In Quito willen we eenSpaansecursus gaan volgen, die we trouwens ooit al gedaan hebben, maar inmiddels alweer vergeten zijn. Vanuit Quito is het de bedoeling dat we naar deGalápagoseilandengaan om vervolgens weer terug te vliegen naar Ecuador.

In de 6 maanden daarna willen we helemaal naar het zuidelijkste punt van Chili/Argentinië (Patagonië) reizen en weer terug omhoog naar Brazilië, want we vliegen vanuit Rio terug naar Nederland.

Richting het zuiden reizen we door Peru, Bolivia,Chilien Argentinië en op de weg terug door Uruguay, Paraguay en uiteindelijk Brazilië.

Dat is de bedoeling in ieder geval!